«روزهای باشکوه» هدیه‌ی افشین قطبی به تمامی فوتبالدوستان ایرانی بود، روزهایی پر از دلهره و همسو شدن برای رسیدن به موفقیت.

فراموش نشدن خاصیت روزهای باشکوه‌ است، حتی اگر بخواهی فراموششان کنی هم نمی‌شود؛ این روزها آفریده می‌شوند برای فراموش نشدن و سالها و سالها باید منتظر دوباره آفریده شدنشان باشی.

روزهای باشکوه روزهایی هستند که تو قهرمانی، روزهایی که تو پادشاهی می‌کنی، روزهایی برای بازیابی غرور از دست رفته.روزهای باشکوه شاید روزهایی حماسی باشند که خاطره‌انگیزتر می‌شوند و به یادماندنی‌تر. روزهایی گره‌خوره با پرش‌های بلند، گره خورده با فریاد کشیدن‌های دیوانه‌وار در لحظه‌های ناامیدی، گره خورده با شادمانی مردمی.

« هیچ‌وقت پرسپولیس و روزهای باشکوه این تیم...» با نخستین بار خواندن این جملات ناگهان دلم گرفت. با اینکه نظر افشین قطبی را می‌دانستم و تیتر خبر را هم خوانده بودم[+]، اما ناگهانی ته دلم خالی شد...

واقعن چه فرقی می‌کرد؟ من به این نتیجه رسیدم که 2،3 دقیقه بیشتر یا کمتر فرقی ندارد، تیمی که نتوانسته یکی دو خطر جدی در 45 دقیقه دوم ایجاد کند، به احتمال فراوان هم نمی‌تواند در 3،4 دقیقه باقیمانده کاری انجام دهد؛ بی خیال بازی شدم، رفتم آبی به صورتم بزنم.

الان هم واقعن نمی‌توانم اشتیاقم برای گلزنی پرسپولیس در آن دقایق را پنهان کنم، واقعن دوست داشتم در همان لحظاتی که بازی را نمی‌بینم یکی داد بزند «گل» و من هم به همراه او فریاد بزنم و به سرعت به سمت اتاقم بدوم؛ اما صدایی نشنیدم، بعد از ظهر بهاری ساکت‌تر از همیشه به نظر می‌رسید.

صورتم را که آب می‌زدم «خدایا»یی گفتم، زبانم بند آمده بود برای ادامه، ماندم که چه بگویم. ساکت بودم و برگشتم. در اتاق را باز کردم، بی امید، از آن لحظاتی که فقط منتظر سوت پایانی، حتی ضربه‌ای را که حیدری زد هم فکر کردم اوت شد، یک لحظه گفتم عجب موقعیتی بود؛ که صدای فریاد فردوسی‌پور با صدای تماشاگران هم صدا شد« و توپ توی دروازه قرار می‌گیره، چه زمانی...

من هم فریاد زدم بیشتر از زمانی که نیکبخت دروازه‌ی اردن را در امان فرو ریخته بود، خوشحال شدم بی‌نهایت، مگر فکر می‌کنید چندبار دیگر این خوشحالیها اتفاق می‌افتد؟ هیجانی‌تر از این هم مگر می‌شود؟ همه به شوخی از گلزنی خلیلی در دقیقه‌ی نود و پنج می‌گفتند و بدست آوردن آقای گلی‌اش، اما این‌بار واقعن گل شده بود، در همین دقیقه‌ها باطعم پیروزی بر سپاهان. رویایی‌تر از این هم مگر می‌شد؟

دیدار فردای دو تیم پرسولیس و سپاهان دیداری ماندگار است؛ دیداری که یکی از آنها می‌تواند برای نخستین بار، دومین قهرمانی لیگ برتر را به نام خود رقم بزند و از این حیث در تاریخ کوتاه این لیگ منحصر به فرد شود.

دو تیم با اینکه در این فصل با کسر امتیاز مواجه شدند؛ در حالی به دیدار فردا قدم می‌گذارند که باز هم در کورس قهرمانی باقی مانده اند. فردا تنها یکی از این دو موفق به کسب عنوان قهرمانی خواهد شد اما باید پذیرفت که بزرگی تنها در تصاحب افتخار نیست و بی‌گمان هر دو تیم شایسته‌ این عنوان هستند. دیدار فردا از آن دست دیدارهایی‌ست که نباید از دستشان داد و اگر شد حتی به ورزشگاه رفت.  

به دور از نتیجه‌ی این دیدار و کسب عنوان قهرمانی هر یک، بیایید یادی کنیم از بازیکنان نسل‌های ابتدایی پرسپولیس که اعتبار نام پرسپولیس وام‌دار آنهاست ؛ بازیکنانی چون حسین کلانی، ابراهیم آشتیانی، علی پروین، همایون بهزادی، عزیز اصلی، مرحوم حمید شیرزادگان، مرجوم محراب شاهرخی، هادی طاووسی و دیگران که امروزه تنها نامشان باقی مانده و این نام‌ها در میان هواداران جاودانه خواهد ماند.

آدم جرات می‌کند روزهای روشن تر این محبوب محجوب را پیش‌بینی کند، از بس این یل جوان از اسب هم بیفتد از اصل نمی‌افتد. پله‌ها طی شد و قله‌ها فتح و عجیب که در هیچ‌یک از عکس‌هایی که روی جلد کیکر و بیلد و دیوار خانه‌ها رفت، ابروی او دست نخورده بود، ای عجب!

امیر مهدی ژوله – مجله چلچراغ – پس از کسب عنوان مرد سال آسیا توسط مهدوی‌کیا

چند واژه‌ي ساده در كنار عكس مهدوي‌كيا، همان سرتيتر معروف روزنامه‌ي بيلد بود كه توانست روز 11 آپريل 2006 را براي مهدوي‌كيا تبديل به جهنمي بزرگ كند؛ «ستاره بوندس‌لیگا دو زن دارد»، بمبي كه به سرعت در رسانه‌هاي جهان منفجر شد.

تنها چند ساعت پس از گزارش روزنامه‌ي بيلد در مورد همسر دوم كيا، در همان بعد از ظهر 23 فروردين، واكنشها‌ي متفاوت طرفداران فوتبال پديدار گشت؛ واكنشهايي كه حتي به غير فوتبالي‌ها نيز كشيده شد. واكنشها تنها بر دو محور مي‌چرخيد، «حمايت» يا «سرزنش». بيشتر كساني كه از گزارش روزنامه بيلد آگاه شده بودند، عنوان مي‌كردند كه نبايد مهدوي‌كيا را در اين روزها تنها گذاشت.  مهدوي‌كيايي كه با جملاتي نظير «من در يك تله گرفتار شدم» يا «مرتكب يك اشتباه بزرگ شده‌ام» حمايت ترحم‌آميز بسياري افراد از اين گروه را برانگيخته بود. دو دسته ديگر نيز در ميان حاميان مهدوي‌كيا قرار مي‌گرفتند، دسته‌ي نخست افرادي بودند كه به خاطر جام‌جهاني نمي‌خواستند به يكي از بهترين بازيكننان تيم ايران لطمه‌ي روحي وارد شود و دسته‌ي ديگر نيز كساني بودند كه عنوان مي‌كردند اين مسائل به سياست‌ لابي‌هاي صهيونيستي مربوط است و آنها در صدد گوشه‌گير كردن و در انزوا قراردادن تيم ايران و بازيكنانش هستند. در برابر گروه گسترده‌ي طرفداران مهدوي‌كيا، دسته‌ي ديگري نيز وجود داشتند كه مهدوي‌كيا را شايسته‌ي سرزنش مي‌دانستند. بيشتر جمعيت اين گروه را افرادي تشكيل مي‌دادند كه طرفدار اين رشته‌ي ورزشي نبودند و از ديدگاه اخلاق به اين ماجرا مي‌نگريستند. اين دسته عنوان مي‌كردند كه بازيكناني مانند كيا به خاطر الگو بودن در يك اجتماع نبايد دست به چنين حركتي بزنند.

گزارش‌ روزنامه‌ي بيلد در مورد مهدوي‌كيا در شماره‌ي روز بعد نيز ادامه پيدا كرد و اين روزنامه در شماره‌ي 24 فروردين خود، جزييات ديگري از اين رويداد را منتشر كرد. بيلد به نقل از سميرا سميعي عنوان كرد كه 2 ماه پيش از مهدوي‌كيا باردار شده است و اين روزنامه عكس سونوگرافي سميرا سمعي را در صفحه‌ي نخست خود چاپ نمود. بيلد حتي آخرين SMS عاشقانه‌ي ارسالي مهدوي‌كيا به سميرا را نيز در شماره‌ي خود به چاپ رساند و مدعي شد كه مهدوي‌كيا با عذرخواهي كردن از ديگران تنها به دنبال آرام كردن جو متشنج رسانه‌هاست. در مقابل روزنامه‌ي زرد بيلد، روزنامه‌ي‌ هامبورگر مورگن پست، روزنامه همراه باشگاه هامبورگ، با تيتر « لشكركشي عليه ستاره‌ي هامبورگ» از اين ماجرا ياد كرد.

ماجراي مهدوي‌كيا علاوه بر ايجاد حساسيت براي وي تا ايجاد دردسر براي مدير برنامه‌هايش، رضا فاضلي، نيز پيش رفت و يك مرجع قضايي آلمان اعلام كرد كه به علت مخفي كاري رضا فاضلي در اين ماجرا، او نيز بايد مجازات شده و پروانه‌ي فعاليت وي نيز لغو شود.

البته التهاب ماجراي همسر دوم مهدوي‌كيا در همان مدت زمان كوتاهي كه ايجاد شده بود، گرفته شد اما مهدوي كيا را در زمينه‌ي ازدواج، به ليست 10 فوتباليست خبرساز  فوتبال جهان [+] [از دید تایمز] پرتاب كرد.